دفترچه ی مجازی شعرهای الهام مراد
این قدر که دوری که تو دلگیرم کرد در بند غم فاصله زنجیرم کرد
ترسم که بیایی و ببینی یک روز دلتنگی رشت-اصفهان پیرم کرد
*******
دلگیر و شبیه هم جهان من و تو این قدر که فاصله میان من و تو
ما بی خبریم و شهره ی شهر شده دلتنگی رشت-اصفهان من و تو
وبعد از مدت ها: شعر...
باز باران رشت غمناک است
لحن آواز گیلکی دارد
"می کشد غصه ات مرا آخر"*
غصه از جنس اشک می بارد
ترسی از حرف های مردم نیست
می زنم توی کوچه خیس شوم
بعد از این روزهای دود آلود
زیر باران شب سلیس شوم
شاید این بار عبور کنم
از منی که دوباره لج کرده،
با خودش با تمام خواسته اش.
از منی که مرا فلج کرده
من که سرشار حس انکارم
شاید این بار باورم بشود
شاید این بار وقت دیدن تو
عشق هم کمی سرم بشود...
-----------------------------------
*باخودم زیاد زمزمه می کنم:"تی غصه آخر مرا کشه،رعنا"
خانواده ای که با آنها به اندازه ی یک سال حرف نگفته دارم(مامان و بابا،علی و نگار،خاله های عزیزم،دایی ها و بقیه) به خصوص دایی عزیزم مجتبی
و خودم و رشتی که رفتنم را هنوز باور نکرده است
لحظه هایی که طعم شان تلخ است
هضم باید کنم حقایق را
دور شو روی دوُر آهسته
Slow motion کن این دقایق را
رفتنت بغض می شود در من
با نگاهی هنوز ناباور
می خورم سیلی از flashback ها
روی رفتن تو ، صحنه ی آخر
تو که دانای کل این قصه
تو به این نقش قالبم کردی
مانده ام توی قالب تنگم
به امیدی که باز برگردی
در حضور تو فیلم جنگی بود
نقش من ، نقش سخت تو در تو
دل من خط جبهه ی بین
من مشتاق و یک من ترسو
من پر از شوق با تو خندیدن
Them این فیلم با غم است اما
پرحرف نگفته ام باتو
دیالوگ های من کم است اما
آخر قصه مهربان تر باش
خبرم کن بگو که می مانی
شاید این بار در کنار هم
من و تو در سکانس پایانی....
و به چشمام که چند ماهیه دنیا رو از پشت شیشه های عینک می بینه!
اسفند 89
یاد روزی که دلت رو/ به یه شاه ماهی می بازی
دو تا ماهی دو تا عاشق/غرق خوشبختی و رویا
دلخوشی های مجازی/توی تنگ تنگ دنیا
داره نوروز میاد از راه/چه هیاهو و چه شوری
قصه ی تلخ جدایی/ تو دو تا تنگ بلوری
پشت ویترین نگاهه/مردم غریبه حیرون
جلوی چشمته هر روز/ولی خیلی دوری از اون
....
سر یه سفره ی هفت سین/یه دونه ماهی خسته
تو عروس سفره هستی/یه عروس دلشکسته
شب عیده شب شادی/ولی تو تنهایی طفلک
سهمت از عاشقی این بود/یه نظر بازی با عینک!
اما بدون تكيه به شانه هاي شعر از هميشه شكسته ترم و اين شكستگي بهانه ي دوباره نوشتنه....
اين شعر تقديم ميشه به :
خاطره ي شيرين ولي نامهربان دوستي ها
و دوستاني كه توي آشفتگي هاي زمانه تنهام نذاشتن!
....
باور كن فراموشت كرده ام
رفيق دلتنگي ها!
فقط...
فقط آن وقت ها كه باران مي آيد
فقط آن وقت ها كه اشك مي ريزم
آن وقت ها كه حرف مي زنم
كه مي خندم
وآن وقت ها كه نفس مي كشم
فقط آن وقت ها كه زنده ام
به ياد توام....
و مي زنم زير باران
تا پنهان كنم
اشك هاي دختركي را
كه مردانه مي ريزند....
باور كن فراموش كرده ام
تمام روزهاي نا فراموش گذشته را....
باور كن.....
زير باران نقره اي رشت-آذر ۸۶
به ياد بهار 89 و ابن وقتي هاي رشت و خداحافظي اي كه مرا چهار پاره كرد.... 31 خرداد 89
آسمان دلم كمي شرجي ست
من هوايي رفتن از شهرت
خشكي رشت همچنان برجاست
آسمان بغض كرده از قهرت
به گمانم كه راست مي گفتي
از تو نه! از خودم طلبكارم
لحظه هايي كه در تو گم كردم.
بهترست از تو دست بردارم!
از تو و ژست خوب بودنهات
اين همه كشته مرده ي بدبخت
اين كه شايد يكي از آنهايم
خسته ام
مي روم
اگرچه سخت!
اتوبوسي كه مي برد من را،
خط جاده كه خط پايان است
نفسم تنگ مي شود بينِ
خاطراتي كه رشتْ باران است
رفتن از جاده هاي بغض آلود
در سكوتي كه از سر اجبار...
و تو سوء تفاهمي بغرنج
كه دچار من است و من ناچار
كه تو را حل كنم در اين شرجي!
حالا ديگه به يقين رسيدم كه حال و هواي شاعر به شعرهاش سرايت مي كنه! حتي اگه دروغ گوي خيلي خوبي باشه! چه برسه به اينكه دروغ گوي خوبي هم نباشه و هر بار سر به هم بافتن يه دروغ خيلي خيلي كوچولو مشتش باز بشه و مي دونيد كه ! دل هركس به اندازه ي مُشتشه!
بد هم نيست! از صداقتم ضرر نكردم حتي صداقت هاي بچه گانه م.
سالها هر بار كه دل شكسته و دل گرفته به سراغ حافظ رفتم گفت: اين كه پيرانه سرم صحبت يوسف بنواخت/ اجر صبري ست كه در كلبه ي احزان كردم..... و آرامش اين روزها اجر صبر كلبه ي احزان باشه شايد....
اين شعر براي كسي ست كه آن زماني كه به بودنش نياز داشتم بود، برعكس همه ي آنهايي كه وقتي مي خواهمشان نيستند گرچه الان ديگر نيست و چقدر همه چيز زود اتفاق افتاد.... 5 تير 89
از گرد سال هاي پريشان رسيده ام
بعد از هزار سخت،به آسان رسيده ام
از اجر صبر و كلبه ي احزان شنيده اي
از كم گذشته تا به فراوان رسيده ام
باران شدن كنار تو يك اتفاق نيست
وقتي كه ابري ام و به گيلان رسيده ام
من دست پاچه مي شوم از سيبْ خنده هات
حوايي ام كه تازه به دوران رسيده ام
پرسيدم از خدا كه چرا آفريدي ام
در پاسخ سوال به يك "آن" رسيده ام
"يك باره آفريده شدن در نگاه تو"
شايد به راز خلقت انسان رسيده ام
*
اين حرف ها نشان تب تند عاشقي ست
از تب گذشته كار و به هذيان رسيده ام!
هی شعر جدید با درون مایه ی رشت
هی سر به هوا شدیم در سایه ی رشت
من خسته ام از شهر شما، مخصوصا
دانشکده ی علوم بی پایه ی رشت!!
من به احترام دلم شعر می گم. به احترام دلی که بعضی حرفاش شنیده نمی شه مگر با این کلمه بازی ها! البته خیلی وقتا هم شعرم دقیقا اون چیزی نیست که میخوام بگم. گاهی بیشتر شبیه یه دلخوری دوستانه است که به شکل اغراق آمیزی بیان میشه.دلخوری از دوستی که ازش انتظار زیادی داشتی .مثل بالایی!(البته که هنوز رشت رو دوست دارم!با همه ی خستگی هام)
وگاهی خواسته یا ناخواسته حکایت پراکنده ای میشه از دردهایی ه که نتونستی بگی!
حالم این روزها مساعد نیست
بی خودم! گیج می زنم در "من"
روزهایی که روز اسمش نیست
نیمه شب های حسرت مردن!
دختری که غریبه چندان نیست
ضجه ها می زند در این کابوس
و من از خواب می پرم با ترس.
تشنه ای که میان اقیانوس
بی هوا می شوم، خفه، سرفه...
نه نفس می کشم، نه می میرم
هذیان گریه های بی خوابی
از خودم، خواب ، زندگی سیرم
صبح فردا...دوباره روز از سر
گیج/ه گیجم که مست می خندم.
کسی از حال من نمی داند
من به انکار خویش پابندم...
سرگذشتم كولاژ نا موزون، زندگي يك دروغ مصلحتي ست
وقتي آنجا دليل ماندن نيست،شهر تهران شلوغ مصلحتي ست
هي دروغ از دروغ مي زايد، عشق هاي دو هفته يك باری
من سر از عشق در نياوردم، خنگي ام يك نبوغ مصلحتي ست
من براي "تو" شعر مي گويم ، اين "تو" هربار يك "تو"ي ديگر
شعرهايی پر از رياكاري، شاعري یک فروغ مصلحتي ست
نه! فرار از خودم پناهم نيست، من مدار زميني ام گرد است
مي روم كه دوباره برگردم، رفتنم هم دروغ مصلحتي ست
یک لحظه است و قصه به تکرار می کشد
هابیل و رد خون که به دیوار می کشد
یک جمله بود خبر، بغض می کنم
کارم به بهت و ضجه و انکار می کشد
بی رشت می شوم،پر تهران و غربتش
یک اصفهان کلاغ توی سرم قار می کشد
باور نمی کنم ولی آن مرد مدتی ست
آنجا نشسته کنج برزخ و سیگار می کشد...
خانه اي كه دوباره مي خندد، آشياني كه دوستش دارم
آرزوي دوباره برگشتن، اصفهاني كه دوستش دارم
لحظه هايي كه مي شمارم تا، پرسه در روزهاي فروردين
روي خاكي كه عاشقش هستم، آسماني كه دوستش دارم
"زنده رود"ي كه زنده ام كرده، با هياهوي ظاهرا آرام
جاري تا هميشه در غوغا ، جرياني كه دوستش دارم
چارباغم*1 قدم قدم با تو، رد شدن از سي و سه *2دلتنگي
انقلابي*3 كه در دلم هستي ، تو هماني كه دوستش دارم
از غرور فلزي*4 آذر*5، رد شدن هاي شيطنت آميز
رو به رو شدن، "نظر"*6 بازي، هيجاني كه دوستش دارم
دختري كه دوباره شرمنده،مادري كه دوباره دلتنگم،
آسماني ترين دل دنيا، مهرباني كه دوستش دارم
*1 خیابان تاریخی چهارباغ(چارباغ) در اصفهان
*2 سی و سه پل، پلی در اصفهان
*3 میدان انقلاب، میدانی در اصفهان،که در آن چهار باغ به سی و سه پل می رسد
*4 پل فلزی، پلی روی زاینده رود
*5 پل آذر، پلی روی زاینده رود ، بین فلزی و سی وسه پل
*6 خیابان نظر در اصفهان، موازی زاینده رود و حدفاصل پل فلزی و سی وسه پل
اگرچه جا نمي شود در آسمان، پرنده است
دوچشم بي نهايتش،دو كهكشان پرنده است
شروع هر ستاره از،فروغ چشم هاي اوست
وماه، اشك يك پرنده... او همان پرنده است
اگرچه هفت سنگ صبر و هفت بغض بي امان
درون سينه اش نشسته، همچنان پرنده است
پرندهْ نام نيست،درست معني پريدن است
اگرچه راه مي رود، يقين بدان پرنده است
به بودنش،به ماندنش،اميد بسته ام ولي
چه طور مي شود كسي كه آنچنان پرنده است...
قفس نمي شوم تورا، وچون فراق مشكل است
پرنده مي شود تنم ، كه بي تو جان پرنده است
كبوتر است با كبوتر و هميشه باز سهم باز
طبيعي است! جفت هر پرنده بي گمان پرنده است
پرنده شد در آخر آن كه ترس از ارتفاع داشت
طريق عاشق است اين كه ناگهان پرنده است
ولي هنوز بي تو است و بال و پر شكسته است
كسي كه در هواي رشت-اصفهان پرنده...
شد!
در روزهاي بي تو جهانم جهنم است
عنوان وشرح هر خبر تازه ماتم است
اين زخم هاي كاري و اين عمق فاجعه
تنها دعا، دعاي فرج، راه مرهم است
اين روزها تمام زمين كربلا شده
يك كربلا كه نه،هزاران محرم است
دنيا به ما كه روي خوشش را نشان نداد
انگار سهممان فقط از آن غم و غم است
آقا! تمام بغض جهان در دل من است
آقا!تمام گريه ي عالم مرا كم است
مولا! شكسته بال و پرم را نبودنت
اكنون سر سياه زمستان آدم است
مولا اميدمان به گشايش توئي،بيا!
آري!جهان بدون حضورت جهنم است...
گر آبرويي دارم اين خاك به من داده است
عشق است و مرا شوق آغاز شدن داده است
گر شور و شري هم هست، در اين سر بي سامان
اين روح اهورايي بر خاكي تن داده است
ما سرخ زبانان را از مرگ نترسانيد
گيلان سر سبزش را، بر باد وطن داده است
حال زاینده رود را دارم وقت برگشت مرغ دریایی
حس وحال آن همه تردید،فال می آیی و نمی آیی
زندگی،شور،سرکشی،عصیان،مرده در چشمهای خاموشم
تو بیایی اگر،نمی بینی دختر روزهای رویایی
خشک خشکم،درست مثل خودش،مثل زاینده رود،بی باران
روح تب کرده ،جسم دل مرده،بعد یک عمر ناشکیبایی
دیر کردی و اشک هایم را دشمنانت،کلاغ ها، دیدند
خنده هاشان نمک به زخمم شد،شوره زاری شدم تماشایی
اصفهان،خسته،خشک،بغض آلود،شهر زیبای خفته ی تو
محض خاطر خدا این بار،خبرم کن بگو که می آیی
